De vaart van Nic Oosterveer

Waarom werd ik levensbegeleider met mijn praktijk Thuisvaart? Hoe ervaar ik mijn eigen leven en verlieservaringen en wat heeft vanuit de kern te durven leven mij gebracht?

Ik neem je graag in alle openheid mee in mijn persoonlijke levensreis. De weg naar thuiskomen in mezelf was een leerzaam proces. Thuisvaart is dan ook een bewust gekozen en betekenisvolle naam van mijn praktijk.

Anker binnenhalen

Ik zie mijn persoonlijke levenservaringen tot dusver als interessant en groot. Ik ontdek steeds meer de gelaagdheid ervan. Ik ben geboren en opgegroeid in een echt katholiek, doorsnee gezin met totaal 7 broers en zussen. Mijn moeder kreeg in acht jaar tijd 7 kinderen, waarvan ik de zesde telg in het drukke gezin was. De op dat moment laatstgeborene was nog maar drie maanden oud, toen ze zwanger van mij werd. 

Dat ik niet direct welkom was beschouw ik als mijn eerste verlieservaring, nog voordat ik geboren werd. 

Tijdens mijn kinderjaren en jeugd was mijn vader fysiek en emotioneel afwezig. Hij werkte keihard om het grote gezin te onderhouden. Mijn moeder heeft zo goed als ze kon de 7 kinderen in praktische zin bijna alleen opgevoed. Ze kon niet meer doen dan opvoeden vanuit de eerste levensbehoeften. Het ontbrak ons niet aan voedsel en kleding. Tijd, aandacht en ruimte voor persoonlijke en emotionele ontwikkeling en behoefte op zielsniveau was er echter niet.

Weg van de kade

Pas op 22-jarige leeftijd, toen ik verkering kreeg met de moeder van mijn kinderen, waarmee ik bijna 30 jaar een liefdevol huwelijk had, kwam het besef wat ik op emotioneel niveau tekort was gekomen. Toen ik mijn ouderlijk huis verliet was het alsof ik voor het eerst vanachter het raam met andere ogen naar binnenkeek. Dat besef, zonder het mijn ouders te verwijten, werd als volgende verlieservaring toen pas duidelijk en voelbaar, omdat ik het leven midden in deze situatie vanuit overleven gewend was.

Gaandeweg mijn levensreis in mijn rol als echtgenoot en vader, werd de wond door gebrek aan zielsliefde als kind steeds duidelijker. De openheid die ik ervaarde bij mijn vrouw en haar familie, deed me soms omverblazen. Ik was dit niet gewend. Wat ik wilde, voelde of wenste, was immers niet eerder gevraagd. Het gaat niet over goed of kwaad, of vergelijken met andere gezinnen. Het gaat wel over de impact dat je (later) kan ervaren bij gebrek aan communicatie en echte aandacht voor je persoonlijke ontwikkeling tijdens je kwetsbare kind zijn. Emotionele verwaarlozing haalt levendigheid uit je, terwijl ik van nature juist levendig ben.

Golfbrekers

Iedereen heeft verlieservaringen in het leven. Het vormt je. Gaandeweg jouw levensreis hier op aarde, hoop ik dat je durft te ontdekken of het leven dat je leidt ook past bij wie je werkelijk bent. Verlieservaringen zijn niet per definitie negatief. Ze kunnen als persoonlijke kwaliteit ontwikkelen waar je in je verdere leven de juiste koers mee kan varen. Tenminste, als je dit leert inzien en het ook gaat benutten. Zo is mijn resultaatgerichtheid mede ontstaan door op te groeien in een ouderlijk huis van doen en niet voelen. Deze eigenschap is als levensbegeleider één van mijn krachtige instrumenten om mensen doelgericht, vanuit een bepaalde nuchterheid te begeleiden. 

Mensen die misschien denken dat levensbegeleiding voor softies is, ervaren dit heel anders. De mannen en vrouwen die in mijn praktijk Thuisvaart komen, vinden mijn resultaatgerichte benadering waarin ik ook confronterend kan zijn, maar alles op een liefdevolle manier, heel verhelderend en prettig. Klanten voelen zich bij mij enorm gezien en gehoord. 

Mijn verlieservaringen heb ik positief benut. Ik voel me sterk en ben vanuit mijn kern gelukkig. Ik ben dankbaar en blij dat ik mezelf toestond om mijn verdriet en verlies om te buigen naar kwaliteiten dat mensen inzichten geeft in een bewuster leven.

De zeilen hijsen

Het maakt niet uit op welke leeftijd je deze inzichten krijgt of in welke generatie je bent opgegroeid en je persoonlijke verlieservaringen hebt ervaren. In onze huidige maatschappij waarin veel ouders beiden hard werken en de prestatiedruk voor kinderen hoog is, kan aandacht voor emoties ook tekortschieten. Terwijl we toch het beste met de kinderen voor hebben. De lat ligt hoog, het is een menselijk aspect. Maar is dit ook de basis van innerlijk geluk?

Als kind leerde ik me zo aan te passen aan het systeem van de praktische manier van leven in een groot gezin, dat ik tijdens en ná mijn huwelijk pas kon ontdekken wat ik had gemist en welke invloed dit had op mijn persoonlijkheid.

Storm op zee

Ik ben geworden wie ik ben door meerdere verliezen in verschillende situaties. Op 12-jarige leeftijd ben ik (buiten mijn familie om) seksueel misbruikt. Van de drie bekende overlevingsstrategieën: vechten, vluchten of bevriezen, deed ik onbewust laatstgenoemde. Achteraf gezien heeft dit misbruik mijn hele puberteit afgenomen. Ik was bang, onzeker en durfde niet seksueel te experimenteren. De eerste keer dat ik pas over dit misbruik sprak, was met mijn vrouw, in die tijd nog mijn vriendin. Bij haar voelde ik me veilig genoeg. Het voelde zo bevrijdend. 

Inmiddels ben ik getrouwd met een man. Het proces naar mijn coming-out was ook een diepgaande, impactvolle verlieservaring. Mijn hele zelfbeeld viel uit elkaar tijdens deze verandering. Met mijn vier kinderen en hun moeder, heb ik nog steeds een hechte band.

Veranderen van koers

Voordat ik mijn praktijk Thuisvaart begon, was ik zelfstandig ondernemer met een financieel adviesbureau. De keuze voor dit vak leek destijds een logische, omdat mijn vader en mijn broer hetzelfde deden. Ik wist toen nog niet waar mijn behoeften en kwaliteiten lagen. Tijdens een opleiding tot Financial Life Planner in Londen, waar ik samen met 11 andere ondernemers aan deelnam, gebeurde er iets ongelooflijk merkwaardigs met mij.

Een belangrijk onderdeel van deze opleiding was je innerlijke behoeften ontdekken. Ondanks dat ik als kind dit niet had geleerd, voelde ik vanuit mijn diepste zijn wat ik echt wilde. Ik nam daar ter plaatse het besluit om mijn onderneming als financieel adviseur te verkopen. Dit, ondanks de financiële verantwoordelijkheid voor ons gezin met vier studerende kinderen. 

Het gevoel dat ik had was ongelooflijk sterk; kiezen voor mijn eigen passie en mensen begeleiden in verlieservaringen. Ik realiseerde me ook dat ik mijn leven niet leidde zoals ik wilde, maar vanuit aanpassingen en verwachtingen. Het was enorm bevrijdend hier bewust van te worden, zelfs in de wetenschap dat de weg ernaartoe nog onbekend en onzeker was.

Kapitein

Ik kan me goed voorstellen dat je (vooral) als man en vader van een gezin een (werk)verandering niet snel bedenkt, laat staan uitvoert. Wat ik vaak merk is dat mensen vanuit onbewuste aanpassing blijven doen, omdat dingen nu eenmaal zo gelopen zijn en zij zich schikken in de situatie. Vraag jezelf dan eens af: Kan ik vanuit mijn verlangen leven en sta ik mezelf toe om, ongeacht mijn leeftijd en persoonlijke situatie, daarvoor te kiezen? Veranderen vraagt moed. Een nieuwe weg inslaan vanuit je persoonlijke kwaliteiten op zielsniveau, brengt je intens innerlijk geluk. Als je dit laat liggen verlies je ook. Pak het roer en bepaal je leven.

Boegbeeld

Een grote inspiratiebron in mijn bewustwording van wie ik werkelijk ben en wil zijn, was mijn tante. Ze was directrice van een ziekenhuis en moeder-overste van een klooster. Tijdens haar 70-jarige verjaardag verbleef ik een maand bij haar in het klooster in Indonesië. Als ik toen verpleger of priester was geweest, was ik nooit meer teruggekomen. Het was zo’n fijn gevoel om van betekenis te zijn en vanuit die essentie mensen te dienen en te helpen. Ik voelde dat ook daar tot in de kern van mijn bestaan.

Land in zicht

Tijdens mijn levensbegeleiding komt ook verlies door de dood aan bod. We weten onze houdbaarheidsdatum niet. Probeer te leven. Ik zie de dood als een verlies van ons lichaam. De ziel gaat door in een ander bewustzijn. Ik ervaar mezelf als een spirituele man met een aardse nuchterheid. Ik geloof dat tijdens het stervensproces alle verlieservaringen in je leven volledig inzichtelijk worden. Ik hoop dat ik dit proces t.z.t. voor mijzelf heel bewust mag meemaken.

Behouden thuisvaart

Wacht niet met het leven te leiden zoals je wil. Mijn begeleiding is erop gericht om mensen zelf te laten ontdekken hoe. Ik noem mezelf geen coach, maar levensbegeleider. Levensbegeleiding kan in elke fase van je leven. Tijdens het leven, bij rouw en verlies en tijdens het sterven. Vaak vragen mensen pas om hulp na een verlieservaring in hun leven en merken dat ze ergens in stagneren. Vaak ervaren ze de verbinding met zichzelf niet meer. Ik geloof dat je hierdoor dingen kan doen, die je vanuit je pure zijn en goedheid niet wil. 

Aanpassen aan de buitenwereld kan vertrouwd en veilig voelen, maar kan ook vanuit een angst voor eigen liefde een patroon worden. Als ik terugkijk in mijn leven en hoe ik mezelf leerde aanpassen met verdriet- en verlieservaringen, dan raakt het me als ik zie dat mensen dit doen.

Uiteindelijk hebben de verschillende verlieservaringen mij een behouden thuisvaart gebracht, onder andere door het maken van bewuste keuzes, hoe moeilijk ze ook waren. Thuiskomen bij wie je werkelijk bent en leven vanuit de kern van je bestaan, voelt ontzettend bevrijdend. De weg ernaartoe vraagt moed. Ik voel me sterk. Mensen die dit kunnen zijn enorm krachtig. In zo’n veranderingsproces helpt ondersteuning. Als ervaringsdeskundige neem ik je graag mee in jouw reis en zorgen we samen dat je de veilige haven bereikt.